Lieve Celine, deze is voor jou ❤️🌟

Gister was ik klaar met stage. Ik had 2 fijne dagen gehad op m’n stage bij m’n geliefde ouderen. Ik was blij dat ik naar huis kon, want we zouden pakjesavond vieren, gewoon klein en knus. Ik liep vanaf m’n stage naar de bushalte en opende m’n instagram stories. Opeens zag ik bij iemand een foto van jou voorbij flitsen met je geboortedatum en de datum van 4/12/2017. Ik liep door als een kip zonder kop naar de bushalte en ik ging meteen naar je profiel op instagram. Ik las wat je zusje had geschreven, en kon er niet bij met mijn gedachte. Je bent er niet meer! Ik kon het even niet plaatsen. Wat? Hoe dan? Het eerste wat ik deed was m’n zusje appen, om te zeggen dat je er niet meer was. Ze zat nog in de les en reageerde nog niet. De bus kwam maar niet. De halte stond vol met middelbare scholieren, en ik stond daar alleen. De scholieren maar tetteren en vechten aan de overkant. Op een gegeven moment kwam de bus eindelijk. En oh, wat was het weer gezellig overvol. Niemand wilde opzij en ik wurmde mij er doorheen. Iedereen keek mij zo raar aan. Hehe ik zat!

Toen belde m’n zusje maar ze had haar whatsapp nog niet bekeken. Ik zei tegen haar heb je m’n app gelezen? Nee. M’n zusje ging meteen checken: het enige wat eruit kwam he? Hoe kan dat nou? Beiden zaten we vol ongeloof. Eerlijk gezegd kon ik er wel om janken. Nog steeds. Raar he? Ik heb je nooit ontmoet maar we kende elkaar al een tijd online. Hoelang? Dat ben ik dus kwijt. Ik weet niet meer sinds wanneer we precies contact kregen. Volgens mij had je ooit op een artikel van m’n blog gereageerd. Zo, volgens mij. Ben dat dus echt kwijt. Baal ervan.

Toentertijd was ik actief met m’n blog en je was altijd enthousiast en reageer altijd op m’n artikelen. En ik op de jouwe. Echt een trouwe lezeres. Zo had ik een nieuwe rubriek opgezet dat ik andere bloggers een plekje gaf op m’n blog. Toen heette je blog nog allstufflikes.

Ook ik heb ooit die YouTube filmpjes gemaakt, *schaam schaam* en jij keek het altijd trouw. Ik kan mij nog herinneren dat je een Catrice wenkbrauwgel door mij hebt gekocht. Geweldig vond ik dat om te horen. Kan mij nog herinneren dat je ooit m’n YouTube filmpje op je tv in groot beeld zat te kijken. Om zo wakker te worden, dat stuurde je via Snapchat.

Ik zat een lange tijd in een fase dat ik niet wist wat ik wilde met m’n leven. Jij spoorde mij nog aan om met m’n blog door te gaan en door te groeien. Dit heb ik uiteindelijk niet gedaan, omdat ik nog zoekende was. Alsnog bedankt voor al je lieve adviezen en het meedenken. Bloggen was m’n hobby.

Soms had ik ook blogs met wachtwoord. Altijd als er zo’n artikel online kwam, was jij vrijwel altijd de eerste met mag ik het wachtwoord? Ik wil t graag lezen. Je pepte altijd op en leefde altijd mee.

Ik heb ooit 2 tickets voor het Amsterdam Light festival bij je gewonnen. Wat was dat enig! Ook dat had ik gevlogt, hilarisch. Inmiddels staan alle video’s nu privé op m’n YouTube. Doe er inmiddels niks meer aan.

Je was ooit met je familie naar Barcelona en deed een oproep wie een kaartje zou willen ontvangen. Ik was de gelukkige! Wat had je daar genoten; zon, zee, strand en sangria…

Vorig jaar juni was er een postcard challenge van PostNL. Ik had volgens mij geloot en maakte voor jou en wat andere mensen een kaartje. In die tijd had je het ook al heel lastig. Ik weet niet meer precies wat ik had geschreven maar in ieder geval wat vrolijks van gemaakt. Dat is het minste wat ik kon doen.

Je was een actief persoon op social media. Vooral op Twitter. Ik ben daar ook actief. De laatste maanden iets minder door drukte. Ik had soms echt onzinnige tweets of vragen en jij gaf vaak een reactie of een antwoord. Soms dacht ik hier ga ik nooit antwoord op krijgen, en tada daar was Celine. Ik kan mij nog herinneren dat ik iets vroeg in de trant van tweets online zetten uit woede of onmacht. Is dat wel Oke? Toen zei jij: het lucht op en je kan het altijd daarna verwijderen. Dan heb je het geuit. Zoiets was dat. Vond ik mooi . Toen ik naar Maastricht ging heb ik je ook nog veel gevraagd. Hoe ik met de bus naar Aken moest want m’n zusje en ik wilden naar de DM. Ons favoriet!

Maastricht/ Zuid- Limburg was je favoriet. Daar wonen je pap en mam. Zo noemde je je opa en oma, in het begin vroeg ik er nog naar? Want snapte het niet helemaal😅. Altijd die overheerlijke foto’s met vlaai. Jummie!

We spraken via Twitter ook vaak privé. Soms zag ik tweets en dan dacht ik even vragen hoe het gaat of wat er aan de hand is? Je was altijd open en alles mocht ik vragen. Je gaf ook altijd antwoord. Je kon soms ook echt zo laconiek iets zeggen betreft waar je meezat of als er wat gebeurd was, terwijl ik dacht:”OMG”. Ik probeerde altijd adviezen te geven om je te helpen. Maar je hielp jezelf eigenlijk altijd al. Het zat zo in je hoofd en zo was dat eenmaal.

Tja, vandaag heb je veel in m’n hoofd gezeten. Hoelang we elkaar precies kende ben ik kwijt. In ieder geval wel al in ieder geval 2 jaar. Ik vraag mij af waarom ik dit schrijf? Gewoon, omdat m’n gevoel zegt dat ik het moet doen.

Je laatste blogpost heeft mij echt diep geraakt. En op de manier hoe je het leven bent uitgestapt. Ik kan er echt om huilen. Hopelijk heb je niet teveel pijn gehad. Heb je geen twijfel gehad toen je daar zo stond? Was je niet vreselijk bang? Ik had je een ander einde gegund, en absoluut geen plan B.

Het doet mij pijn dat hulpverleners benoemd worden tot psychiater maar niet weten wat hun vak inhoudt. De essentie is om te luisteren naar je patiënt en niet meteen te willen oordelen. Schrijf je dan af en zoek een ander beroep. Het gaat niet om de ouders of hunzelf. Diegene die voor hun neus zit en tegen hun praat. Dit zijn serieuze zaken waar eens geluisterd naar moet worden.

Lieve Celine, ik had je zo graag plan A gegund. Op jouw manier hoe je het voor ogen had.

Ik wil je bedanken voor alles wat je online hebt gedeeld, je mooie handschrift, je peptalk, je enthousiasme, je passie voor schrijven en alle leuke filmpjes met je konijnen en je begaanheid met een ieder. ❤️

Tijdens het schrijven zijn m’n tranen even in vrije loop gegaan. Best gek, of niet? Ik heb je nog nooit in het echt gezien. Het raakt mij zo. Waarom? Kan het niet precies benoemen. Of misschien wel? Dat ik het zo erg vind dat je niet meer wilde leven. Dat dat de enige uitweg voor je was. Ik had je zo graag willen helpen, maar dat is iets wat ik toch niet had kunnen veranderen.

Hopelijk heb je Lobke gevonden. Kan je haar weer lekker knuffelen en heb je je rust. Ik hopelijk later te ontmoeten in het hiernamaals. 🌟 Rust zacht lieve Celine ❤️

Heel veel sterkte en kracht voor familie, vrienden, kennissen en andere belangrijke mensen van Celine.🙌🏽

More about Madeleine

4 thoughts on “Lieve Celine, deze is voor jou ❤️🌟

  1. Petra

    Woorden schieten tekort…wat intens verdrietig…sterkte voor jou, maar natuurlijk ook heel veel sterkte voor de naaste familie en alle andere dierbaren..,
    Knuffel…

    Beantwoorden

  2. Carolien

    Heel erg mooi geschreven, kan het nog steeds nauwelijks geloven.

    Beantwoorden

    1. Madeleine

      Dankje! Ik ook niet. Maar heb meer rust nu ik het geuit heb. Veel plezier vandaag 😘

      Beantwoorden

  3. Saskia

    Mooi geschreven. Gecondoleerd<3

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge